Pewnego razu usiadłem sobie jak gdyby nigdy nic przed komputerem i postanowiłem poczytać nieco o historii gier FIFA. W zasadzie historię tę dokłądnie znałem, bowiem grać rozpocząłem w wersję 98 (bodajże), ale jednak odświeżenie informacji było tym, czego w tym momencie oczekiwałem. I stało się.

Wszedłem na stronę, na której za darmo do ściągnięcia pojawiła się FIFA. Bodajże 96. Plik ważył kilka megabajtów. Przyznam, że nie oparłem się pokusie ściągnięcia, pomimo tego, iż nie było by to złamaniem prawa (wersja została udostępniona zdaniem tamtej strony). Po prostu bałem się, że przestanę grać w nowe wersje. Bo przypomniałem sobie historię.

Pamiętam czasy, kiedy zarywałem wraz z kuzynem noce przy FIFIE 98. Wtedy to było piękne. Nie fascynowały nas twarze graczy, kibice, czy stan murawy... Tylko głośne okrzyki komentatora i ta fascynacja. Ta fascynacja, której już dzisiaj brakuje. Po prostu chciałbym grać w FIFĘ nie z przyzwyczajenia, tylko z tej pasji, którą miałem kiedyś.

Grywalność. Słowo klucz. Wtedy nie liczyło się miejsca na dysku w gigabajtach, a kart graficznych w ilości megabajtów. Wszyscy mieli podstawowy pakiet (jeśli mieli w ogóle komputer...), sprzęt zatrważająco słaby, a FIFA była pomimo tego w stu procentach grywalna. Takie smaczki jak mecz na hali dodawały jej uroku.  Te strzały z nikąd, te zwody w zwolnionym tempie...

Doskonale rozumiem, że FIFA stanąć w miejscu nie mogła. I nie stanęła, bo doskonale się rozwija (przynajmniej w kwestii technicznej), ale czy graczy to fascynuje? Bo ja, gdyby ktoś mi dziś dał do gry 3 wersje FIFY z ostatnich pięciu lat, miałbym problem z odróżnieniem ich patrząc na sam gameplay... a kiedyś nowa odsłona FIFY równała się z zupełnie inną grą. Czasem mam wrażenie, że dziś już z zasady wydają, nakładają drobne poprawki, zarabiają miliony. EA Sports. A może to po prostu moje wrażenie..